ABUZTUKO OPOR TXIKIAK

Uda honetako oporren lehenengo zatitxoa pasa da dagoeneko. Astebeteko oporrak izan ditut (abuztuak 3tik 12ra), nahiz eta motz xamarrak izan ederki aprobetxatuak izan dira. Batetik bestera ibili naiz geratu ere egin gabe: udalekuak, Bardeak, Landak, Jaka, Pirinioak…

ABUZTUAK 3-6: ATXONDO (UDALEKUAK)

Opor egun hauen lehen geldialdia Atxondon izan zen;  Ibarrako Txiribitu Astialdi Taldekoei bisita egin nien udalekuetara. Bertan beraiekin aspaldiko oroitzapenak berpizteko aukera izan nuen (begirale nintzen garaiko uneak gogora ekarri…) Egun ederrak pasa genituen; haur eta gazteekin jolas nahikoa egin, txorakeria nahikoa esan, begiraleen artean apustuak  egin, mendiko rutak organizatu, gau giroan terrazan tertulian egon… Lo-ordu askorik ez genuen izan baina beno, egun gutxi zirenez ahal zen guztia aprobetxatu beharra zegoen!!!

Toki paregabea da Atxondoko etxe hau, Anbotora bista zoragarriak eskaintzen dituena etxeko ataritik. Urkiolara ere bisita egin genuen, mendiko rutak prestatzen ibili ginenean umeekin gau bat bertan pasako genuela pentsatu genuen. Eta beraz, bertan lo egiteko leku egoki bat bilatu beharra zegoen. Eta Urkiolan geundela aprobetxatuz harriari ere buelta batzuk eman behar ba!! 7 buelta eman behar omen zaizkio ( eta guk badaezpada 7 buelta zentzu batean eta 7 buelta beste zentzuan eman genizkion… jejeje!!!)

Ba lo-tokiarekin zorteko izan ginen eta bat ez, bi aterpetxe topatu genituen: Santutegiaren ondoan daude biak; bat librea da, normalean egunez bakarrik egoten da irekita baina azkenaldian gauez ere irekita edukitzen dutela esan zigun interpretazio zentruko langileak. Bigarrena, berriz, pribatua da, (Santutegiarena) baina oso prezio onean alokatu daiteke 4€/pertsonako eta gauko. Hori bai, minimo 60€ eskatzen dituzte. Guztiz ekipatua dago, 22 ohe, bainugela, sukaldea tresna guztiekin, jangela… Norbaitek Urkiola-Anboto aldetik asteburu pasaren bat egiteko asmoa badu, bertan lo egiteko toki paregabea da. Guk, ruta bi taldetan banatuta egin behar genuenez biak hartu genituen.

Igandean abiatu behar genuen mendi aldera motxilak hartuta, baina eguraldi iragarpenek notizia onik ez zutenez, astelehenera atzeratu genuen. Nik astelehenean Ibarrara itzuli behar nuenez hantxe agurtu nituen mendi aldera abiatu zirenean!

ABUZTUAK 6-9: BARDEAK BIZIKLETAN

Bazkalondoan Atxondotik itzuli eta iluntzean bertan Bardeetara joateko geratuta nengoen Irungo lagun batekin Ibarran. Etxera etorri, motxila hustu, bizikletako gauzekin berriro bete eta furgonetan bizikleta eta traste guztiak kargatu ostean iluntzeko 8ak aldera abiatu ginen Nafarroa hegoalderantz.

Bardeetako Parke Naturalaren sarreran (El Pasoko aparkalekuan) lo egiteko asmoa genuen, Carcastillotik 10km-ra. Baina azken herri honetara iristean herriko jaiekin egin genuen topo. Gure artean zera komentatu genuen “Bertan gaudenez, afaldu eta trago pare bat hartuko ditugu ezta?”. Esan eta egin. Furgoneta aparkatzeko toki egoki bat topatu, afaldu eta astelehen buruzuri batean hantxe atera  ginen zerbeza pare bat hartzeko asmoarekin. Gaueko 23:30ak, ia inortxo ere ez tabernetan. Bertako zerbitzari bati galdetu genion eta honek 1:30ak aldera arte ez zela parrandarik hasten esan zigun. Bi aukera zeuden: furgonetara lotara itzuli ala bertako giroa ezagutu eta herriko festetan murgiltzea. Eta noski, bigarren aukeraketa egin genuen. Gainera herrikoen artean erabat integratzeko zapi gorri bana lortu genituen eta  jada ez geneukan aitzakiarik parrandarako!!

ABUZTUAK 7, ASTEARTEA à Noches alegres…

…mañanas tristes. Ajea, resaka, biharamuna… edozein sinonimok balio du gure hurrengo eguneko panorama deskribatzeko. Bizikleta??? Gainean jarriz gero seguruenik 100 metro zuzen egiteko kapazak ez ginen izango! Izugarrizko beroa egiten zuen eta gosaldu ondoren herritik lasai-lasai buelta bat ematea pentsatu genuen. Siesta txiki bat egin eta pixka bat espabilatzeko erreka baten bila hasi ginen. Monasterio de la Olivara gerturatu ginen, handik Aragon ibaira joan ahal izateko. Beste gorputz bat geratu zitzaigun ur freskotan sartu ostean. Hori bai, erreka bazterreko moskitoen merienda izan ginen uretatik ateratzean!!!

Handik Figarolera. Bertan aterpetxe bat dago Dos Haches izenekoa. 2008 eta 2009.urteetan eginiko bizikleta irteeretan bertan egin nuen lo eta harreman oso ona egin nuen bertakoekin; Maria Angeles, bere senarra eta ahizparekin. Beraz, aspalditik pendiente neukan bisita egiteko aprobetxatu nuen.

Eta honen ostean behingoz “fundamentua” egiteko garaia iritsi zen. Arguedas-era joan ginen, hurrengo eguneko bizikleta ibilbidea Yugoko ermitatik hasi behar baikenuen. Hona iritsi eta hemen ere festak. Hala ere gure gorputzak ez zeuden jai girorako… Jende ugari kalean, errekortariak eta zezenen desfilea ikusten. Nafarren tradizioa baita! Gainera Arguedasen entzierro moduko bat egiten dute Yugora doan errepidetik. “El Estrecho” deitzen dioten jaitsiera da. Dozena bat zezen soltatzen dituzte goian eta hauek herriraino jaisten dira, zezen plazara iristeko.

Ilunabarrean Yugoko ermitara  igo ginen. Taberna, albergea eta merendero handi bat ere badaude bertan. Aparkaleku handi bat du eta bertan pasa genuen gaua. Izugarrizko gau giroa zegoen, zeru izartsua bistan, zakuak atera eta kanpoan lo egiteko aparta (moskitoengatik izango ez balitz…)

ABUZTUAK 8, ASTEAZKENA à Bardena Extrem…

Gaur bai. Kuloteak eta mailota jantzi eta hankak astintzeko momentua heldu da. Goizago irteteko asmoa bagenuen ere azkenean 9:30ak jota jarri gara martxan. Goizean goizetik Lorentzo ederki hasi da berotzen, a ze eguna izango duguna aurretik…

Atzo gauean ibilbideari begirada bat botatzen aritu ginen eta 60km inguru izango zirela aurreikusi genuen, 5 ordu inguruko buelta. Virgen del Yugoko ermitatik beheruntz abiatu eta Ferialeko urtegira zuzendu gara.

El Ferial-eko urtegia

Handik pistari jarraituz Bajada de las Yeguas-etik barrena El Paso-ra gerturatzeko.

Bajada de las Yeguas-eko jaitsiera

Bertan “Monumento al Pastor Bardenero” izeneko eskultura bat dago. Ofizio honek orain hainbesteko arrakastarik ez badu ere, oraindik batzuk mantentzen dute lehengo artzainen ohitura. Bardeetan negu hotza igaro ostean maiatza aldera “Cañada Real de los Roncaleses” deritzon bidetik Piriniotako mendietara eramaten dituzte ardiak, ondoren azaro aldera berriro itzultzeko.

"El Paso"ko aterpea eta aparkalekua

Handik berriro basamortuan barnealdera egin dugu “El Rallón” aldera. Toki esanguratsua da hau. Pista zabalak utzi eta bidezidorretatik barna sartu gara bertara iristeko. Igoeran botatako izerdiek saria dute bertatik Bardena guztiko ikuskizunaz gozatu ahal izateko.

El Rallón tontorreko panoramika

El Rallón gaina eta azpian Paso de los Ciervos Jaitsiera

Bertan azaldu diot nire lagunari nondik nora izango diren gure hurrengo kilometroak. Rallonetik jaitsi eta kilometro bat atzera eginda “Paso de los Ciervos” deritzon jaitsierarako bidegurutzea hartzen da ezkerrera. BTT zaleei gehien gustatzen zaien jaitsiera da hau. Eta hemendik, bidezidor gehiagotatik barrena, “Poligono de Tiro”ko pistara iritsi gara. Dagoeneko ur faltan izango ginela konturatuta geunden eta “Castil de Tierra”ra iristeko biderik motzena hartzea pentsatu dugu. Eskerrak!!!! 40 gradutik gora egiten zituen dagoeneko, eguneko ordurik beroenak genituen bete-betean…

Paso de los Ciervos

Poligono de Tiro-ren beste aldean Castil de Tierrara iritsi gara. Potx eginda dagoeneko. Ur eskasia, itzalik eza… ahuldadea hasi da agertzen… Castil de Tierra da Bardeetako formazio ezagunenetakoa.

Handik pare bat kilometro atzera egin eta Cañada batean sartu gara ibilbide hasieran hartu dugun pistara ateratzeko. Aurrera eta aurrera… bidegurutze batean duda sartu zaigu ondo gindoazen hala ez. Jarraitzen ari ginen bidea ez zen hasiera batean mapan jarraitu nahi genuena baina gure orientazioak ez gindoazela hain gaizki esaten zigun. Momentu horretan pajaroi latza etorri zait gainera. Bizikletatik jaitsi, lurrean etzan, gel bat hartu, geratzen zitzaigun azken ur tragoa edan eta xuabe-xuabe aurrera jarraitu behar izan dut. Ezin genuen denbora gehiagoan geldirik geratu, urik ez geneukan, itzalik ez zegoen eta eguerdiko 14:00ak inguru ziren, eguzkia bete-betean!

Poliki-poliki kilometroak egiten ari garela, oasi bat bezala agertu da ur putzu bat bidearen ezkerretara. “Aluzinazioa ala benetakoa ote???” Hau poza!! Horrelakoetan eskertzen da ura benetan!! Eskerrak potabilizatzaileak genituen… Botilinak bete, uretan burua eta gorputza freskatu eta azken ordu erdi pattalari buelta emateko gai izan naiz! Mapa atera, non gauden kokatu eta beste berri on bat!ez genbiltzan hain desbideratuta!!! eta laster irten gara hasierako pistako bidegurutzera. Handik Yugora beste 5-6 km geratzen zitzaizkigun. Umorea aldatu zaigu hau jakitean eta bromak egiten hasi gara “Virgen del Yugo”ren inguruan…

6 orduko ibiliaren ostean 15:30ak aldera iritsi gara furgonetara!!! 72km izan dira azkenean. Iturri azpian burua sartu, ur nahikoa edan eta zerbait jan ostean bizikletak furgonetan muntatu eta Ferialeko urtegira joan gara merezitako bainua hartzera. Hau bai izan dela “pequeños placeres de la vida” esaten dena!!! Ura edukitzearen zoriontasuna!!!

 Urdinez markatuta eginiko ibilbidea

Gaurko honetan Bardeen alde gogorrena bizi izan dugu, “Extrem Bardenas“. Ni behin baino gehiagotan bertan egona nago, baina nirekin etorri denari ez dakit ze oroitzapen geratuko zaion basamortu honen inguruan, lehenengo aldia paraje honetara etortzen dena, eta kondizio hauetan…

Arguedasera itzuli gara, supermerkaturen bat irekita ote zen… baina festetan dena itxita. Zezenen entzierroa ikusi eta Tuterara joan gara fruta eta zuku batzuk erostera, hidratazio beharra genuen!

Errepide iskineko merendero batean meriendatu eta lasai-lasai tertulian egon ostean konklusio batera iritsi gara: “Ezin dugu beste egun bat gehiago bero hauekin hemen bizikletan ibili. Nora joango gara? Mendia ala kosta? Landetara??”. Ba horrelaxe, bi aldiz pentsatu gabe, martxan jarri gara iparralderantz. 2 ordu pasatxoan Capbreton-era heldu gara.

Kostako brisaren frexkotasunean afaldu, itsasoan beste bainu bat hartu eta lotara. Deskantsatzeko premia bagenuen eta biak!

ABUZTUAK 9, OSTEGUNA à LES LANDES

Bezperan harturiko pasatuaren ostean, gaurkoan presarik gabe jaiki gara. Itsasertzean lasai gosaldu, bainujantzia eta galtza motzak jantzi eta pare bat orduko bizikleta itzulia egin dugu Hossegor, L´Etang Noir, L´Etang Blanc eta Capbreton ingurutik.

A ze kontrastea egun batetik bestera; Bardeen bakartasunetik turista artera, basamortuko lehortasunetik pinudi berdeetara, ur putzu eskasetatik itsaso zabalera…

Furgonetara bueltan, bizikletak furgonetari muntatu eta azken bainu bat hartzera joan gara. Hondartza jendez lepo, eta uretan ere zer esanik ez! Bero honekin normala den bezala denak putzuan freskatzen…

Bazkaldu eta bidean martxan jarri gara etxerantz. Arratsaldeko 16:30ak aldera Ibarran egoteko.

Abentura eta bizipen ugariz beteak izan dira hiru egun hauek. Une oso onak eta noski, muturreko egoera horietan ez hain onak ere bai. Hala eta guztiz ere, momentu zail horiei ere aurre egiten jakin dugu eta nola ez, momentu onez topera disfrutatzen ere bai!  

ABUZTUAK 10, OSTIRALA à JAKA

Atzo iluntzean beste behin motxila bat hustu bestea bete eta Jakara eraman beharreko traste guztiak prest utzi nituen.

Goizeko 9:30etan geratu naiz Izarorekin Jakara abiatzeko. Alerta emana zegoen beroarengatik, eta kotxean ur botilak aldamenean hartuta errepidean martxan jarri gara. Biok Jakara eginiko azken eskapada orain 5 urte inguru izan zen. Beti esan eta esan ari ginen “Pirineota jun behar deu ba berriro biak e…!” Eta horrelaxe iritsi da gaurko eguna. Azkenean martxan gara ilusio handiz eta astebururako plan zehatzik gabe… momentukoaren arabera erabakiko dugu zer egin.

Eguerdi alderako bertan ginen. Nire izebaren apartamentuan trasteak utzi eta terrazan Shandy bat hartuz astebururako behar ditugun erosketen zerrenda bat egin dugu. Kalera jaitsi, ostiral goiza zenez merkadillotik buelta bat eman eta supermerkatura joan gara erosketak egitera. Presarik gabe lasai bazkaldu eta laurak aldera igerilekura jaitsi gara.

Bainu bat hartu eta siesta txiki bat egiteko aprobetxatu dugu (bero gehiegi aukeran eta bigarren bainu bat hartu dugu denbora gutxira). Azken urteetan ikusi gabe nituen Jakako kuadrilako batzuk topatu ditut bertan; Eibarkoak, Donostiakoak… garai zaharrak gogora ekarri, azken urteetako berrien laburpen txiki bat bata besteari egin eta agurtu gara. Berriro terrazan meriendatzeko laranja zuku eta meloi zati frexko bana jan eta kalera. Iluntzeko 20:30ak eta 36º markatzen zituen termometroak!!! Hau ez da ohikoena Jaka bezalako herri batean… Giro bikaina kaleetan, betiko moduan erdiak baino gehiago euskaldunak eta ezagun ugari ere bai tartean! Poteo txiki bat egin eta 10ak aldera afaltzera. Pasta entsalada eder bat jan eta biharko egunari begira zer egin pentsatzen hasi gara. Eguraldi iragarpenen arabera bero egingo duela esaten dute, baina mendi buelta bat emateko giro bikaina. Beraz, Astunetik Pico de los Monjes mendira igoko garela pentsatu dugu.

ABUZTUAK 11, LARUNBATA à PICO DE LOS MONJES

Goizeko 8etan jaiki eta terrazara gosaltzera. Goizean goizetik bero sentsazio handia. Gaurkoan ere…

Motxilak prestatu, mendiko arropak jantzi eta kotxean martxan abiatu gara Astunera. 9:45etan bertan ginen eta 10ak aldera abiatu gara mendian gora. Astuneko eski estazioan, azken jatetxearen ondoko bidezidor batean gora abiatu behar da, errekatxo bati jarraika goruntz. Igoera honen ostean laku baten ondora iristen zara, hau zeharkatuz Col de los Monjes lepora ailegatzeko.

Hemen ezkerrera hartu eta segituan gerturatzen zara tontorrera. Azken zatiak du agian zailtasun apur bat, trepada txiki bat eta segituan Pico de los Monjes gailurrean!!! Uste genuena baino lehen igo gara, ordubete inguruan. Jaitsiera bide beretik egin beharrean, kresteriotik gainez gain jarraitzea erabaki dugu. Denbora soberan genuen eta giro bikaina mendi gailurretan. Guztira 3,5 orduko mendi itzulia egin dugu.

Hirurak alderako berriro etxean ginen bueltan. Zeozer jan (terrazan berriro ere) eta pistinara jaitsi gara. Txapuzoi eder bat eta beste siesta txiki bat, gaurkoan gainera tenperatura freskoxeagoarekin hobe! Dutxatu eta kalera. Pote pare bat hartu betiko tabernetan eta etxera afaltzera. Bihar igandea, dudan ginen Oroeleko mendi igoera ikusi edo guk beste mendi bueltaren bat egingo genuen… azkenean erabakita. Anayetera joango gara. Ni lehengo urtean igo nintzen koadrilako batzuekin, baina Izaro inoiz izan gabe zegoen eta ni ere berriz joateko gogoz. Beraz horixe izango dugu biharko plana!

ABUZTUAK 12, IGANDEA à PICO Y VERTICE DE ANAYET

Gaurkoan lehenago jaiki gara, 7etan. Ohiturei jarraituz terrazan gosaldu (gaurkoan freskotasun gehiago nabari zen), gauzak prestatu, motxilak hartu eta kotxean abiatu gara. 8:45etarako Formigalen ginen, Anayeteko eski estazioko sarrerako aparkalekuan kotxea utzita.

Kotxetik atera eta… hau haize hotza!! Gu galtza motzetan eta jertse ziztrin bat besterik ez genuela joan gara bertara!!! “Hemen horrelako haize hotza baldin badabil…hor goian zer edukiko ote deu?”. Ez zegoen atzera bueltarik, gainean genuenarekin, motxilak hartu eta hotzari aurre egiteko pausu bixi-bixian abiatu gara gorantz.

Hasierako 1,5-2 kilometroak asfaltoan, eski estazioko instalazioetara iritsi arte. Handik aurrera bidea ondo seinalizaturik dago, hasieran GR-11ko marka zuri gorriak jarraitu behar dira, eskuinerantz egin eta Culivillas-eko barrankoan gora abiatzeko. Bidea harrizko hitoek markatzen dute, hala ere bidezidorra garbi ikusten da. Gainera, udan, jende ugari igotzen da bertatik Ibones de Anayet-eraino.

Guk ere jende ugari topatu dugu bidean, tartean euskaldun dexente eta ezagunak ere bai, noski! Ibonetara iristean parajeaz gozatzea besterik ez dizu eskatzen inguruak. Aurrez aurre Anayeteko tontorra eta verticea, eskuinean Midi D´Ossau eta ezkerrean Pico Arroyeras.

Argazki batzuk atera ostean aurrerantz jarraitu dugu, parez pare ditugun Anayet-eko tontor eta verticearen arteko lepora igotzeko. Hona heldutakoan aurrena tontorrera igotzea pentsatu dugu, ondoren verticetik barrena kresteriotik Pico Arroyeras-eraino heltzeko.

Beraz, eskuinerantz jo dugu, atzeko partetik hitoei jarraituz berriro ere lakuen aldera atera arte. Hemen, igoera txiki baten ondoren, pasorik delikatuenera iristen gara; harkaitzera anklaturik dagoen kate batetik egiten da aurrera, tximini batera iritsi arte. Hemen beste trepada txiki bat eta azken hitoei jarraituz gailurrean gara.

Gora iristean berriro bista zoragarriak. Argazki batzuk atera, briñoi bat gustura jan eta goian dagoen kuadernoan gure notatxo bat idatzi dugu (bakarren bat bertara igotzen bazarete hantxe ikusiko duzue).

Anayet-eko tontorrean atzean Midi D´Ossau delarik

Bide beretik berriro leporaino jaitsi eta verticera abiatu gara. Igoera zuzena, galbiderik gabea. Behetik begiratuta ez badirudi ere, esan verticea pikoa baino altuagoa dela.

Handik kresteriotik aurrera eginez, Pico Arroyeras genuen hurrengo jomuga. Bista ederrak eskaintzen dituen ibilbidea, erraza eta gora-behera handiegirik gabea. Azken zatiak du igoera polit bat, Arroyeras gaina zapaltzeko gainditu beharrekoa. Goian beste argazki pare bat atera eta jaitsierako bidearen bila hasi gara. Liburuak bi jaitsiera posible eskaintzen zizkigun. Guk lehenengoa aukeratu dugu, bestea baino garbiagoa ematen zuelako. Aukeraketa ona izan den? Ez dakit ba, hasieran ondo, baina gero harri solte asko, zati bat behintzat arriskutsu xamarra, malda handiarekin. Behin hau gaindituta, ez dauka konplikazio gehiagorik, belardi batera ateratzen zara eta handik Ibones de Anayet aldera jo behar da, bertara iritsi aurretik eskubitara berriro Culivillasko jaitsiera hartzeko.

Pico Arroyeras-etik Ibonetarako jaitsieran

Konturatzerako iritsi gara eski estaziora. Eta handik kotxerainoko bidea ezagun batzuekin (irakasle ohi batekin) tertulian egin dugu, orain dela 8-10 urteko istorioak gogora ekarriaz!

Guztira 5:30 orduko itzulia. Hasieran hotzaren beldur baginen ere, behin Culivillasko barrankoan gora abiatutakoan hotzak joan zaizkigu eta tontorretan ere eguraldi bikaina izan dugu.

Jakara itzuli, bazkaldu, dutxatu eta etxea garbitu. Gustura jaitsiko ginen pistinara siesta bat botatzera baina denboraz larri xamar genbiltzan eta zuzenean etxera abiatzea pentsatu dugu.

Hauexek izan dira nire abuztuko abenturak. Ederki aprobetxatutako astea izan da. Orain hurrengoen zain geratu behar…

P.D.: norbaitek Bardeei buruzko gehiago jakin nahiko balu  www.bardenasreales.es webgunean dauka ibilbideen inguruko informazio guztia.

FRANTZIAKO TOURRA 2012

Lehengo astean Frantziako tourra ikusten eta bizikletan kilometro batzuk egiten izan ginen anaia eta biok. Astearte iluntzean Ibarratik atera eta Arreau herrira joan ginen, 3 ordu inguruko bidaia. Afalordurako bertara iritsi eta herri sarrerako aparkaleku handi batean montatu genuen gure kanpamentu basea. Izan ere herri hau zen furgoneta batera eta bestera mugitzen aritu gabe bertatik bizikletarekin mugitzeko aukera onena ematen ziguna. Beraz, hiru egunetan bertan eduki dugu furgoneta eta handik mugitu gara etapa ezberdinak ikustera. Egun bakoitzeko etapak kontatuko ditut segidan, eta aldi berean zuek animatu nahi zaituztet ibilbide hauek ezagutzera!

Uztailak 18: Arreau-Col D´Aspin-Col du Tourmalet-Col D´Aspin-Arreau à 85km

Goizeko 7ak aldera esnatu ginen. Goizean goizetik eguraldi eguzkitsua zetorren. Indarrak hartzeko gosari ederra egin, motxilan aldatzeko arropa, Euskalteleko elastikoa, janari pixka bat eta beharrezko materiala sartu eta 8:30ak aldera abiatu ginen D918 errepidean Tourmalet aldera. Goizeko frexkurak segituan joan zitzaizkigun, lehenengo kilometrorako aldapa gora hasi baikinen Col D´Aspin igoaz. Guztira 11km-ko igoera eta 800m-ko desnibel positiboa duena (hankak ondo berotzeko nahikoa…). Txirrindulari ugari gindoazen bidean, gehienak errepideko bizikletarekin, gu ordea mendiko “mountain bike” pisutsuekin, eta aldapa gora ederki nabaritzen zen diferentzia…

Col D´Aspineko ingurua

Aspineko lepora igo, barrita bat janez inguruko mendietako bista zoragarriez gozatu eta beheranzko bidea hartu genuen Sainte Marie de Campan herrira arte. Errepide bazterretan jende ugari autokarabana eta furgonetekin etapa ikusteko goizetik lekua hartuta. Handik Tourmaleteko lepora 19km eta 1275m-ko desnibel positiboko igoera genuen,. Goizeko lehen orduetako freskotasuna aspaldi joan zen eta eguzkiak bete-betean jotzen zuen. Xuabe-xuabe hartu genuen igoera, ura maiz edan, La Mongien deskantsu txiki bat eginaz botilinak bete eta gorantz jarraitu genuen. Beste 4km geratzen ziren oraindik. Gaina begi bistan genuen baina ez ginen nahi ordurako bertara ailegatu!!!

Saint Marie de Campan, igoeraren hasiera

Jendetza andana, izugarrizko jai giroa eta eguraldi aproposa bertan egoteko. Euskalteleko kamiseta jantzi, bazkaldu eta txirrindulariak iritsi arte 20 minutuko siesta txiki bat egiteko denbora izan nuen errepide bazterrean. Esfortzuak pena merezi zuen!

Aurreikusi bezala 3ak aldera hasi ziren txirrindulariak iristen, hauek ikustea bai gozamena, malda gora zelaian joango balira bezala igotzen ziren!! Euskal afizioa iskin guztietan antzeman zitekeen, ikurrinek eta kolore laranjak bazter guztiak betetzen zituzten. “Zer litzake Piriniotako tourreko etapa bat euskaldunik gabe?” galdetzen genion batak besteari. Voeckler izan zen gaina zapaltzen lehena eta baita etaparen irabazlea ere. Hala ere Euskalteleko txirrindulariek lan bikaina egin zuten.

Hauek pasa bezain laster, ahalik eta azkarren, itzulerako bideari heldu genion, igoerako 19km-ak ziztu bizian igaro ziren jaitsieran eta konturatzerako Sainte Marien ginen berriro. Aurreraxeago zegoen La Seoube herriko taberna batean ikusi genuen etaparen amaiera Coca Cola fresko bat hartuz. Eta ondoren berriro Aspineko lepora igo beharra, oraingoan lehen jaitsi genuen aldetik. Azken bi kilometroak luze joan ziren, eta ez nuen nahi ordurako gaina zapaldu. Anaia han zegoen zain, honek bai, atakea jo eta ziztu bizian egin zituen igoerako azken kilometroak, frexko-frexko!!!

Eguna bukatzeko falta zitzaizkigun azken 11km-ak aldapa behera genituen eta 18:45 aldera furgonetan ginen. Erreka aldamenean genuenez, txapuzoi bat hartuz freskatu ginen bertan. Ur hotzak erabat berrituta utzi gintuen eta afal aurretik herritik buelta bat ematera joan ginen. 800 biztanle inguru dituen herri lasaia da Arreau, eta Frantzian ohikoa denez, hemen ere arratsaldeko 6etatik aurrera ez zegoen bertako inor kalean, kanpoan geundenak bertara joandako “turistak” ginen.

Furgonetara itzuli eta pasta entsalada eder bat afaldu genuen Mikel Laboaren diska entzunaz. Tertulia pixka bat egin gau giroa aprobetxatuz eta lotara.

Uztailak 19: Arreau-Peyragudes-Arreau à 45km

Ibilbide motzagoa genuen hau. 7:30etan jo zuen iratzargailuak. Kanpora begiratu eta lainotuta, tarteka lanbro pixka bat ere ari zuen. Momentu batean zalantza egin bagenuen ere, azkenean xirak jantzi eta joatea erabaki genuen. Motxila barruko gauzak plastikozko poltsetan “txukun-txukun” sartu eta martxan abiatu ginen D618 errepidean. Borderes-Louron igaro eta Avajan herriko bidegurutzera bitarteko zatia “falso llanoa” zen, eta pixkanaka altuera irabazten hasiak ginen. Hankei aurreko eguneko kargatik libratzeko ondo etorri zitzaien. Bidegurutzean, D618an jarraituz hasi genuen Col d´Peyresourde-ko igoera. 12km eta 900m-ko desnibel positiboko igoera. Txirrindulari euskaldun ugari topatu genituen igoeran, baita Tolosaldeko jendea ere. Frantses talde bat elkartu zitzaigun bidean. Haiek niri hitz egin eta hitz egin eta nik ez niela ezer ulertzen esan arren berean jarraitzen zuten (haiek ingelesez ideia handirik ez eta nik frantsesez are gutxiago…). Baina keinu bidez eta ingeles-frantsez pixkat txapurreatuz elkar ulertzea lortu genuen, eta igoeraren zati handi bat haiekin egin nuen, (anaia igoeretan artixta dugunez, honek aurre hartu zigun eta).

Peyragudes-era iritsi baino 3km lehenago Esait-eko gunea zegoen eta euskaldun ugari bertan festa giro ederrean. Gu herriraino igo ginen, eguzkiak bere tokia egin nahi zuen baino behelainoak eta haize hotzak ez zioten uzten.

Peyragudes-eko gaina

Oraindik eguerdiko 12ak ziren eta etapa arratsaldeko 16:45ak arte ez zen pasatzen bertatik. Terraza batean eseri eta lasai egoteko tartea izan genuen. Etapa ikusteko kilometro bat beheruntz jaitsi eta errepide bazterrean tokia hartu genuen. Hemen ere bazkaltzen genuen bitartean beste ezagun batzuekin topo egin, eta siesta txiki bat botatzeko aukera izan genuen Tourreko karabana pasatzen hasi arte.

Beheko kurban norbegiar kuadrila bat zegoen izugarrizko zirkoa montatzen (ez nuke hurrengo egunean haien ajerik eduki nahi…) eta haiekin entretenituta barre batzuk egin genituen txirrindulariak pasatzen hasi arte. 17:00ak aldera igo ziren, Valverdek erraz irabazi zuen etapa.

Txirrindulari gehienak pasatzearekin batera bueltan abiatu ginen, a ze kaosa!! Oinezkoak, txirrindulariak, furgonetak, autokarabanak… denok beherantz egin nahi genuen eta lehen kilometroak erdi oinez egin behar izan genituen. “Desastre” hartatik atera eta konturatzerako… Arreaun ginen! (oraingo honetan portua jaitsi eta “falso llano” hori alde baikenuen).

Berriro errekan bainu bat hartu, herrian buelta bat eman eta afaria prestatzera. Afalostean  hurrengo eguneko ibilbideari begirada bat botatzeko aprobetxatu genuen. Ez geneukan tourreko etaparik ikusteko, baina bai ibilbide polit bat pentsaturik: Cap de Long lakuetara igotzea.

Uztailak 20: Arreau – Saint Lary Soulan – Lac d´Oredon – Cap de Long – Arreau à 70 km

Eguna lainoturik esnatu zen. Goizeko 7ak. Anaiak bizikleta gainean jartzeko izugarrizko pereza zuen eta ondorioz bakarrik egin nuen ibilbidea. Termiko luzea eta txalekoa jantzi, xira motxilan sartu eta bidean abiatu nintzen. 70km eta 1400m-ko desnibel positiboa nituen aurretik. D19 errepidea aukeratu nuen Bazus Aure herrira ailegatzeko (D929an baino trafiko gutxiago du). Handik Saint Lary Soulan-era D929-ko bidegorritik. Eta hemendik aurrera errepide berean jarraituz pixkanaka aldapa gora (oraindik malda handirik gabe) altuera irabazten hasi nintzen. Fabian herria gurutzatu eta gutxira aurkitzen da Cap de Long lakuetara igotzeko bidegurutzea. Errepide nagusian jarraituz gero (D118) Bielsako tuneletik barna Espainia aldera pasatzen zara, eta eskuinera hartu behar da (D929an jarraituz) lakuetara igotzeko.

14km eta ia 1100m-ko desnibela duen igoera hasi aurretik barrita bat jan, botilinak berriro bete eta gorantz abiatu ninzten. Pixkanaka lainoak behean geratzen hasi ziren eta goian zeru urdina zen nagusi. Igoerako kilometrorik gehienak eguzkitan egin nituen baina bero handiegirik gabe. Igoera exijentea baina zoragarria. Aurreneko kilometroetan bailaran aurrera egiten du errepideak zuhaitz artean. Ondoren zuhaitzek pixkanaka zelai berdeei egiten die tokia eta azkenik zelai berdeak gutxituz, arroka sendoek hartzen dute lekukoa.

Igoera amaitzeko 3 km faltan agertzen da lehen lakua: Lac D´Oredon. Bertatik Cap de Long lakuaren pareta ikus daiteke.

Lac d´Oredon

Azken kilometroak egin eta iritsi nitzen Cap de Long-era. Bertan igoeran topatu nuen Barakaldoko batekin tertulia pixka bat egiteko aprobetxatu nuen. Argazki batzuk atera, inguruaz gozatu eta beherantz abiatu ginen.

13:30ak aldera iritsi nintzen berriro bueltan Arreaura. Azkar batean bazkaldu eta bizikletak furgonetan montatu ondoren Tolosara abiatu ginen, arratsalderako bertan egon beharra baikenuen.

Badakizue, udan aukera baduzue, animatu eta hortxe dituzue hiru proposamen bizikletaz egiteko!

Post G2H

Hauexek dira lehengoan jartzerik eduki ez nituen "Goierriko Bi Handiak" probako bi irudiak:

G2Hko partehartzaileetako batzuk Beasainen irteera gunean. Ezkerretik eskuinera: Iker Beloki, Ion Ubide, Joseba Usabiaga, Unai Ugartemendia eta Maitane Garmendia.

G2Hko ibilbidearen profila: 88km-ko luzera eta 6000m desnibel positiboa.

Goierriko Bi Haundiak (G2H)

 

Orain hilabete batzuk sortu nuen blogari hasiera hau emango niola ez nuen inondik inora imajinatuko gaurko eguna iritsi arte. Blog hau nire bizikleta bidaiak beste irakurleekin partekatzeko eta nire esperientziak kontatzeko asmoarekin sortu banuen ere, beste modu bateko hasiera emango diot artikulu honekin.

Asteburu honetan G2H-ko ultratrailean parte hartu dut. Euskal Herrian, zehazki Goierrin, 3.urtez jarraian antolatu duten proba da, Ehunmilak ultratrailaren (168km) ahizpa “txikia”. 88km-ko luzera eta 6000m-ko desnibel positiboa dituena. Aralar eta Aizkorriko parke naturaletan barrena egiten da probaren zatirik handiena, esan beharrik ere ez dago, beraz, ibilbide benetan erakargarria dela.

7 urte arraunean egin ostean, aurten itsasotik mendira salto egin dut eta mendi lasterketen mundu honetan murgiltzeko aukera izan dut. Martxoan eman nion hasiera “Senpere Trail” lasterketarekin. Bertako esperientzia gustatu, eta barneko xomorroa piztu zitzaidan. “Bat egin badut zergatik ez beste bat?” Eta horrela etorri ziren ondorengoak ere: Orioko mendi lasterketa, Kanpezukoa, Arnoko lasterketa Mutrikun, Lakuntza-Aralarkoa. Eta uztailean Camille Extreme eta Selva de Ozako lasterketetako zati batzuk egin nituen entrenamendu bezala. Eta azkenik Goierriko 2 Haundiak. Azken hau kenduta, aurreko lasterketak 20-30km artekoak izan dira. Beraz, bistakoa da azken honen exijentzia maila askoz ere altuagoa zela.

Azkenean iritsi zen eguna. Uztailak 13, ostirala. Lesio batekin iritsi nintzen bertara. Ezker hankeko bikian zuntz haustura bat egin nuen aurreko igandean entrenatzen ari nintzela, eta ez nekien gaurkoan zer erantzun emango zidan. Hori zen lasterketarako nire zalantza handiena.

Gaueko 9etan Tolosan geratu eta Beasain aldera abiatu ginen Unai Ugartemendia, Joseba Usabiaga, Ion Ubide (Gutxienez 42,195 proiektuko kideak hirurak, beraien blogari begirada bat botatzeak pena merezi du), Iker Beloki andoaindarra eta ni. Beasainera iritsi eta Luis Lasa (lasterketan 2.postu ederra lortu zuen ibartarra), Aitor Etxarren eta Iñigo Lizarribar berastegiarrekin elkartu ginen. Beharrezko material guztiari azken errepasoa eman, motxilak entregatu eta oraindik garaiz genbiltzanez (gaueko 10ak), kafe bat hartzera joan ginen, barre batzuk eginez kirioak pixka bat lasaitzeko. 22:30ak jotakoan irteera aldera gerturatzen hasi ginen, ezagun eta lagunei kasu egin, argazkiak atera eta kontrol gunetik igaro ostean 22:50tan prest ginen irteeran. Eguraldi iragarpenak ez ziren gure aldekoak gauerako, eta horixe izan zen antolatzaileek korrikalariei iragarri ziguten lehen oharra; Txindoki tontorreko igoera kendu egin zutela, arriskutsuegi zegoelako, beraz, Txindokiko lepotik zuzenean Ganbo aldera egingo genuela.

Parte hartzaileei ohorezko agurra dantzatu ostean 23:00tan hasiera eman genion abenturari. Hasieratik Unai, Iker eta ni batera hasi ginen, eta benetan eskertzekoa izan da bi hauen konpainia lasterketa guztian zehar. Eskerrik asko benetan!

Beasain, Ordizia eta Lazkaomenditik barrena Zaldibiara jaitsi ginen. Lehen hornidura postua bertan eta giro izugarria, gazte festak ziren eta jendearen animoa ikaragarria zen. Handik Auzagaztelura igo ginen, ondorenean Larraitzera jaisteko. 19km gainean, 2:25 ordu lasterketa hasi genuenetik. Kuadrilakoak, lagunak, familiakoak… zain genituen bertan beraien animoak eta berotasuna ematen. Eskertzekoa hauen afizioa ere! Denok ere baduzue meritua!

Probaren benetako gogortasuna handik aurrera hasi zen. Gau osoan zehar hotza, euria, lainoa eta lokatza izan genituen bidelagun eta etsai. Baina denei aurre egiteko gai izan ginen Lizarrustira jaitsi arte. Goizeko 5ak inguru ziren bertara iristean. Kafe eta salda beroa hartu, estomagora janari pixka bat sartu eta Etxegaratera. 15km genituen aurretik pagadi eta laino artean. 5km inguru faltan argitu zigun egunak. Gustura asko kendu genituen frontalak kopetatik. A ze deskantsua! Behingoagatik argi naturalaz gozatzeko aukera!

Goizeko 7:50ak. Etxegarate. 50km eginak. Goitik beheraino arropa lehorra jantzi, ondo jan eta bidearen bigarren zatiari ekin genion. Afizioa hantxe genuen zain berriro ere. Gurasoak, lagunak, Ion ere bertan zen (Larraitzen erretiratu behar izan zuen gerriko minaren ondorioz), Ainhoa, Igor, Maialen, Alaitz, Unai… denak han ziren. Ibilbide guztian zehar jarraipena eginaz izan ziren (ordubete bakarrik egin zuten lo…).

Indarberrituta San Adrian aldera. Tarte honetan, berriz, Unai eta Ikerren kuadrilako Iñigo izan genuen bidelagun. Eta handik 2.handiaren igoerari ekin genion: Aizkorriko gaina. Oso ondo sentitu nintzen igoeran, frexko, “sin prisa pero sin pausa” esaten dena, eta ttipi-ttapa gelditu gabe tontorreraino. Handik behera lehen molestiak hasi zitzaizkidan agertzen ezker belaunean “zer nahi den ba hik?” esaten nion nire buruari. Ordura arte gemeloko zuntz hausturak lasterketa guztian zehar ez zidan molestia bakar bat ere eragin, baina ordurako 60km-tik gora eginak genituen. Eta jaitsiera honetan ezker belaunaren atzean lehen ziztadak hasi zitzaizkidan. “Ba, pasako da…” eta erdi korrika- erdi oinez aurrera. Urbiatik Andraitzeko lepora igo eta Oazurtzako kontrol gunera beste jaitsiera. Hemen ere molestia batzuk bai baina ezer handirik ez. Zegama-Zerain artean hasi ziren ordea benetako minak. Aldapa behera ziztadak handitzen ari ziren, eta jadanik ezinezkoa nuen korrika jarraitzea. Zerainera iristear nintzela harrapatu zidaten berriro Unai eta Ikerrek. “Badator errefortzua, eskerrak!!” pentsatu nuen nire artean. Berriro erdi korrika abiatzen saiatu nintzen baina nire ahaleginak ez zuen gehiegi iraun… beste 2km eta Mutiloako anoa gunea, ibilbideko azkena. Hemendik 9km falta helmugara.

Han ziren berriro gure zain Ion Ubide, Ainhoa, Igor, Maialen eta Unai. Igorrek masaje eder bat eman zidan belaun atzean eta momentuan, berotasunean, minak arindu zizkidan behintzat, eskerrak! 15 ordu generamatzan bidean, eta ia 80km oinetan. Abiatu eta zuzenean Lierniako igoera, niretzat ezin hobeto, aldapa gora belaunak ez baitzidan batere molestatzen… Unaiek tripetako arazo batzuk izan zituen goranzkoan baina segituan eman zion buelta eta frexko-frexko egin zituen falta ziren km-ak. Iker ere ez zen batere kexatu. Eta nik ezin aldapa behera korrikarik egin. Gorputzez frexko baina belaunak ez zidan uzten. Horrelaxe pasa genituen 2 ordu azken zatia osatzeko. Oinez. Beasainera iristean gure artean “Bueno, azken metrotan behintzat itxura ona emateko korrika sartu beharko deu ezta?” eta halaxe egin genituen helmugarako azken 200 metroak, lagunen eta familiakoen animoen artean korrika. Joseba ere bertan zen, lasterketa bikaina egin ostean jada errekuperatuta. Zorionak! Marka politta jarri duzu eta kostako zaigu gainontzekoei hori hobetzea!

Guk 17 ordu 17 minutu eta 10 segundutan osatu genuen ibilbide osoa. Lehen esperientzia izanik gustura egoteko moduan gara, izan ere helburu nagusia helmugara iristea baitzen.

Orain hotzean erreflexionatzeko garaia heldu da. Esperientzia ezin hobea. “Hurrena zein?” galdetzen zidaten batzuk asteburuan. Eta nire erantzuna “nik neronek jakingo banu…”. Aukera behintzat ugaria da. Hala ere uztaila eta abuztua bizikletari egur pixka bat emateko aprobetxatu nahi ditut, eta lehen irteera aste honetan izango da Pirineotara Tourreko etapak ikustera. Eta ondorenean ba… ikusiko da, geldirik behintzat ez naiz geratuko, seguru!

Eta hurrengo artikulua Tourreko bizipenak kontatuz idatziko dut. Ondo izan bitartean!

Blog hau "sortze edo eraikitze lanetan" dago. Espero dut ahal bezain laster informazio baliagarria zuen eskura jartzea.
Barkatu eragozpenak.